- - beaugency château de chambord

); wkrótce duża cześć spośród nich wyemigrowała, zwłaszcza do Ameryki. Artaszes) i Zariadres (orm. do czasu podboju mongolskiego całej Armenii. Armenia Zachodnia. Ajouter à mes stars; W wyniku tego Grecy zajęli niemal całą Armenię Wielką, a jedynie kilku książąt ormiańskich zachowało niezależność. Ta sytuacja spowodowała podział społeczeństwa na obóz prokatolicki i zwolenników kościoła ormiańskiego, zaliczanego do kościołów wschodnich. Armenia, zależna od Persji od ok. 550 r. Mianowani przez perskich władców namiestnicy (marzbanowie) dysponowali w wielu dziedzinach nieograniczoną władzą. All structured data from the file and property namespaces is available under the Creative Commons CC0 License; all unstructured text is available under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License; additional terms may apply. W wyniku wojny rosyjsko-perskiej (1826–1828) historyczne terytorium Armenii, znajdujące się pod kontrolą Persji (m.in. W rzeczywistości władza Aleksandra nad Armenią miała czysto nominalny charakter – po pokonaniu Persji zarządzający Armenią namiestnicy króla perskiego uznali władzę macedońską, wobec czego zwycięskie wojska nie wkroczyły na obszar tego kraju, lecz kontynuowały podboje na wschodzie. Po podboju Konstantynopola w 1453 r. sułtan Mehmed II uczynił to miasto stolicą swego państwa. W 885 r. Aszot I Wielki (zm. Dopiero po najazdach arabskich (VII-IX w.) i tureckich (XI w.) emigracja przybrała bardziej masowy charakter – liczna diaspora zaistniała w Konstantynopolu i innych miastach bizantyjskich, wkrótce też Ormianie rozprzestrzenili się po krajach całej Europy, zwłaszcza na terenach dzisiejszej Polski, Ukrainy (Galicji), Mołdawii, Węgier i in., oraz w większej niż dotychczas liczbie pojawili się w krajach Bliskiego Wschodu (zwłaszcza w Egipcie, Syrii i Libanie); od XIV wieku duże kolonie ormiańskie pojawiły się też na terenie Gruzji, Rosji i tatarskiego Krymu. Przyczyną rzezi rozpoczętej w 1915 r. były – oprócz rozbudzonego przez młodoturków tureckiego nacjonalizmu – oskarżenia Ormian o sprzyjanie Rosji, z którą Turcja znajdowała się w stanie wojny. Po tym, jak uczestnicy I Krucjaty założyli pierwsze państwa na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego i w górnej Mezopotamii (hrabstwo Edessy), państwo ormiańskie nawiązało pierwsze kontakty z innymi niż Bizancjum państwami chrześcijańskimi Europy. Nazwa ta pochodzi od nazwy jednej z pogranicznych prowincji państwa Urartu, która z kolei otrzymała swe miano z uwagi na fakt, że większość jej ludności stanowili Aramejczycy. To dążenie doprowadziło do VIII wojny rosyjsko-tureckiej (1828–1829), jednak w jej wyniku Osmanowie musieli ustąpić Rosji jedynie niewielką część historycznej Armenii (tzw. Według tych koncepcji początkowo zasiedlili oni obszary zachodniej i południowej części historycznej Armenii, tj. W tym samym czasie na południowym wschodzie, w rejonie Wanu, Ormianie do kwietnia 1918 r. kontynuowali opór wobec Turków, lecz ostatecznie zostali wyparci i musieli wycofać się do Persji. W okresie największego nasilenia wojen persko-tureckich, w okresie 1513-1737 Erywań przechodził z rąk do rąk czternaście razy. p.n.e.). Szach, zdając sobie sprawę, iż jego armia raczej nie będzie w stanie stawić czoła silniejszej armii tureckiej, stosował ostrożną strategię: zależnie od sytuacji uderzał i wycofywał się, nie ryzykując sukcesu swego pochodu we frontalnym starciu z liczniejszym przeciwnikiem. Władze radzieckie były szczególnie wyczulone na punkcie działań nacjonalistycznych, które – jak słusznie się obawiano, mogły doprowadzić do wojny domowej w rejonie Kaukazu, niemniej jednak w ramach walki z nacjonalizmem dochodziło do silnych i licznych nadużyć – szczególnie do lat 40. represje stosowano za działalność na polu krzewienia ormiańskiej kultury narodowej. W 286 r. z poparciem rzymskim na ormiański tron wstąpił syn Chosroesa, Tiridates Wielki, za rządów którego w Armenii rozpowszechniło się chrześcijaństwo. górę Ararat i ruiny miasta Ani – duchowe symbole Armenii. Ostatecznie większa część kraju znalazła się we władzy Kalifatu, zaś reszta Armenii pozostawała częścią Cesarstwa Bizantyjskiego. Ruch ten był organizowany w ramach trzech ormiańskich partii politycznych: Hunczakian, Armenankan i – najsilniejszej wśród nich – Dasznakcutiun. Jednym z pozytywnych rezultatów wejścia Armenii w skład ZSRR było zabezpieczenie kraju od wrogich sąsiadów muzułmańskich, zwłaszcza Turcji, lecz także Kurdów, Azerów i Tatarów. Pierwsza duża fala pogromów i zabójstw Ormian miała miejsce w latach 1894–1896, kiedy zginąć mogło nawet 300 tys. Mała Armenia była od północy oddzielona od Pontu przez kilka niewielkich pasm górskich, od wschodu – od Wielkiej Armenii – przez Eufrat, od południa – od Syrii i Cylicji – przez Taurus, a z zachodu, od Kapadocji – odgałęzieniami gór Antytaurusu. Próby zbudowania w kraju komunizmu były dla Ormian, podobnie jak dla innych narodów ZSRR, ciężkim doświadczeniem. W odpowiedzi rząd Armenii wypowiedział Turcji wojnę. Po tym, jak sułtan Abdulmecid I w 1839 r. rozpoczął program reform, położenie Ormian w Imperium Osmańskim, przynajmniej pod względem prawnym, nieznacznie się poprawiło. Początkowo chrześcijanie byli prześladowani, jednak kiedy w 301 r. Tiridates sam został chrześcijaninem, religia ta uzyskała status religii państwowej i wyparła tradycyjne wierzenia ormiańskie, powiązane z religią irańską; proces ten nie zawsze przebiegał w sposób pokojowy. Po tym, jak 20 lutego 1988 r. parlament zamieszkanego przez Ormian, lecz wchodzącego w skład Azerbejdżańskiej SRR Nagorno-Karabachskiego Obwodu Autonomicznego przegłosował zjednoczenie z Armenią, wybuchły walki między karabachskimi Ormianami, popieranymi przez rodaków z Armenii, a Azerami. Wkrótce potem zawarł sojusz z Mitrydatesem Eupatorem, przypieczętowany małżeństwem z jego córką, Kleopatrą. W 591 r. wielki bizantyjski wódz i cesarz Maurycy odniósł zwycięstwo nad Persami i ponownie przyłączył do Bizancjum pozostałe tereny Armenii. Grzegorz Oświeciciel, który później został pierwszym katolikosem Kościoła Ormiańskiego (302–326). W 1920 r. na granicy ormiańsko-tureckiej miał miejsce incydent zbrojny, który turecki generał Kâzım Karabekir wykorzystał do wtargnięcia z 4 batalionami wojska na teren Demokratycznej Republiki Armenii i wyparcie z tych obszarów armii ormańskiej. W 645 r. Arabowie najechali także na tereny Armenii. Greków przez obszar Armenii, wspomina o satrapie Armenii Erwandzie, żonatym z córką perskiego króla. Zakaukaska FSRR była rozwiązana w 1936 r. i w wyniku tego Armeńska SRR stała się bezpośrednio częścią ZSRR. Zarech) ogłosili się władcami (189 r. i opisał je, określał Ormian jako jedynie jedno z wielu plemion zamieszkujących Wyżynę; pozostałą część stanowiły ludy posługujące się (prawdopodobnie) językami kaukaskimi. W czasie tych prób podboju ziemie Wielkiej Armenii znacznie ucierpiały; obszarami tymi zarządzali na przemian arabscy i bizantyjscy namiestnicy. Jeszcze we wrześniu 1917 r. na zjeździe w Tbilisi wybrano Ormiańską Radę Narodową – pierwszy organ władzy najwyższej od 1375 r., kiedy to padła Mała Armenia. Hovick Nersessian, «Highlands of Armenia», Los Angeles 1998, Mr. Nersessian is in the New York Academy of Sciences. W 629 r. cesarz Herakliusz, zawierając pokój, zakończył wojnę i zatwierdził podboje, dokonane przez Maurycego. W wyniku tego dwie główne siły polityczne regionu: kalifat bagdadzki i Cesarstwo Bizantyńskie uznały niezależność państwa (odpowiednio w 885 i 886 r.). Aby uniemożliwić wrogowi utrzymanie się na tych obszarach, Abbas wydał rozkaz zabrania całej żywności oraz całkowitego zniszczenia wszystkich miast i wsi na zajętym obszarze, zaś cała ludność otrzymała nakaz towarzyszenia wycofującym się Persom. w związku z tym partyjski król Wologazes osadził na ormiańskim tronie swego brata Tiridatesa, co stało się przyczyną wojny między Partią a Rzymem. Aby uniknąć śmierci (lub niewoli) z rąk tureckich najeźdźców, jak to się stało z jego krewnym, ostatnim władcą państwa anijskiego, Galikiem II, Ruben wraz z licznymi Ormianami uciekł z terenów Armenii Wielkiej na znajdujące się pod władaniem Bizancjum tereny, zaś lokalna administracja cesarska w mieście Tars udzieliła mu azylu. Za rządów Oktawiana Augusta Armenia znajdowała się w rzymskiej sferze wpływów, jednak po jego śmierci także Partia zaczęła starania o wciągnięcie Armenii w orbitę swych oddziaływań. Colin Renfrew, Tamaz Gamkrelidze, Wiaczesław Iwanow), Wyżyna Armeńska wraz z Azją Mniejszą były praojczyzną Indoeuropejczyków (tzw. Nowym Świecie. Pasmo sukcesów Tigrana przerwała wojna z Rzymianami pod wodzą początkowo Lukullusa, a następnie Pompejusza, w wyniku której w 63 r. p.n.e. Drugim z pozytywów był rozwój gospodarczy kraju – po latach zacofania w Armenii powstał nowoczesny przemysł, drogi, koleje, rozwinęły się miasta. W okresie tym, w celu przekładu Biblii i innych ksiąg religijnych na język ormiański, co miało umocnić chrześcijaństwo, Mesrop Masztoc opracował w latach 405–406 alfabet ormiański. Pages in category "Armenian film actresses" The following 28 pages are in this category, out of 28 total. W Rosji, która od czasów Piotra Wielkiego stała się sojusznikiem Ormian, powstawały całe wspólnoty ormiańskie. Zdecydowana większość historyków uważa wydarzenia z lat 1915–1923 za ludobójstwo zorganizowane przez aparat państwa tureckiego, natomiast uczeni tureccy (i władze tego kraju) twierdzą, iż wydarzenia z tego okresu miały charakter wojny domowej, zaś ofiary były po obu stronach. Władca Armenii, Chosroes, przez długie lata wojował z Ardaszirem (Artakserksesem), założycielem nowej dynastii perskiej. Ezechiela 27, 14; 38,6). Demokratyczna republika Armenii (1917 – 1922). Od tego momentu Armenia zaczęła pełnić rolę państwa buforowego między Rzymem a Partią. ludzi, a ostatnia, największa, w latach 1915–1923 (w największym nasileniu do 1917 r.). W Polsce Ormianie osiedlili się w dość dużej liczbie i cieszyli się pewną autonomią pod względem prawnym, zaś jako grupa posiadali liczne przywileje. Już na początku kampanii armia perska zdobyła stare ormiańskie miasto Culfa w Nachiczewanie, a następnie zajęte zostały duże obszary w rejonie doliny ararackiej. W granicach państwa osmańskiego pozostała znacznie większa część Armenii, tzw. Armenia pozostawała pod władzą Persów do czasu podbojów Aleksandra Macedońskiego, który po zwycięstwie nad Persją w 330 r. p.n.e. Duża ich część zginęła, zaś pozostali stworzyli kolejne kolonie ormiańskie[22]. Liczba ludności będącego obecnie zbiorowiskiem ruin miasta Ani, które nazywano miastem 1001 kościołów mogła dochodzić do 50-100 tys. Wkrótce zaproponowali objęcie tronu członkowi partyjskiej dynastii królewskiej Arsacydów, Wowonesowi; rządził on niedługo, zastąpiony przez władcę Iberii, Mitrydatesa. All structured data from the file and property namespaces is available under the. postrzeganiem chrześcijan jako elementu sprzyjającego głównemu wrogowi państwa – cesarstwu wschodniorzymskiemu (Bizantyńskiemu), w którym chrześcijaństwo było religią państwową. Po śmierci syna Dejotara Rzymianie przekazywali te ziemie różnym władcom, aż wreszcie przekształcili je w rzymską prowincję. Największa deportacja ormiańskiej inteligencji na Syberię i do Kazachstanu miała miejsce w lipcu 1949 r. i objęła ponad 100 tysięcy osób. Trzęsienie ziemi, wojna i kryzys gospodarczy spowodowały masową emigrację Ormian do Europy Zachodniej i Wschodniej, Ameryki i Australii, zaś ludność państwa dość znacznie się zmniejszyła. z faktem, iż wraz ze śmiercią ostatniego Atraksyda (w 10 r. Trudno ustalić liczbę Ormian, którzy zginęli w tym okresie. W tym czasie ormiańska Cylicja dobrze prosperowała pod względem gospodarczym, jednocześnie następowała stopniowa armenizacja nieormiańskiej części ludności, przy czym wytworzona tutaj kultura ormiańska pozostawała pod bardzo silnym wpływem kultury zachodniej, którą szerzyli krzyżowcy, jak i hellenistycznej kultury Cylicji. W 1071 r., po klęsce armii bizantyjskiej w starciu z Seldżukami w bitwie pod Manzikertem, Turcy zajęli pozostałe tereny Wielkiej Armenii oraz znaczną część Anatolii[18]. VII wieku rozpoczęła się ekspansja Arabów poza Półwysep Arabski. Na zajętych wówczas terenach utworzono Emirat Erywania. W rezultacie po śmierci Aleksandra Macedońskiego satrapa Armenii Wschodniej Oront (Erwand) ogłosił się królem. In the 19th century, many young Armenian males (among them poet and political activist Nahapet Rusinian and architect Nigoğayos Balyan) moved to France for education. W wyniku tego powstały 3 ormiańskie państwa: Wielka Armenia (na wschód od Eufratu, pozostająca pod rządami Artaksesa), Mała Armenia (na zachód od Eufratu; władzę w tym kraju sprawował Mitrydat II – krewny i sojusznik Antiocha), oraz Sofena, położona w rejonie Diyarbakıru, gdzie rządził Zariadres. Armenia w minionych okresach historycznych obejmowała znacznie większe terytorium, niż zajmuje dzisiejsza Republika Armenii, stąd opis historii tego kraju obejmuje także dzieje ziem wchodzących obecnie w skład innych państw, zwłaszcza Turcji, a także Azerbejdżanu i Syrii. W 1472 r. Wielka Armenia stała się częścią Persji; zachodnią część kraju w sto lat później podbił turecki sułtan Selim II. Bientôt au cinéma dans : Reminiscence. p.n.e.). W ten sposób polityczno-kulturowe centrum narodu ormiańskiego przesunęło się na południe, gdzie zaistniało państwo nazwane Armenią Małą. W jej trakcie wysłane przez cesarza Nerona wojska rzymskie zajęły całą Armenię, jednak wkrótce potem poniosły druzgocącą klęską w bitwie nad Radneje (62 r. Wschodnia część kraju pozostała pod władzą Persji do czasów wojen rosyjsko-perskich (1813 i 1829 r.) oraz rosyjsko-tureckiej (1878), kiedy to weszła w skład Rosji. 24 kwietnia 1965 r. dziesiątki tysięcy Ormian wyszły na ulica Erywania by uczcić pamięć ofiar ludobójstwa Ormian z 1915 r. Była to pierwsza w Związku Radzieckim tak wielka demonstracja, mająca swoje korzenie w uczuciach narodowych. Nieznana jest etniczna przynależność mieszkańców tego państwa; także archeolodzy nic bliższego na temat Hajasy nie są w stanie powiedzieć, gdyż władze Turcji, do której obecnie należą te obszary, niechętnie godzą się na prowadzenie prac badawczych i wykopaliskowych na historycznych ziemiach Ormian. Dynastia Artaksydów panowała blisko 200 lat. Wiele okoliczności, zwłaszcza wydarzenia III Krucjaty sprawiły, iż Armenia Mała, która od połowy XII wieku była jedynym znaczącym chrześcijańskim państwem na Bliskim Wschodzie[19], stała się obszarem, o wpływ nad którym rywalizowały największe ówczesne potęgi, jak kalifat, papiestwo, Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego i Bizancjum. Zdaniem uczonych na terenach Wyżyny Armeńskiej opracowana została technologia wytopu żelaza (Metsamor, Çatal Höyük i in.) Wybory parlamentarne w 1999 wygrał opozycyjny wobec prezydenta blok „Jedność”. W jej ramach najechali oni Iran i w 651 r. dynastia Sasanidów w Iranie upadła; jej miejsce zajęli kalifowie. Na nowo podbitych ziemiach została założona druga stolica państwa – Tigranakert (łac. Files are available under licenses specified on their description page. Sytuacja wojsk ormiańskich pogorszyła się, gdy azerbejdżańscy Tatarzy odcięli linie zaopatrzeniowe Ormian. Musiał walczyć z licznymi trudnościami, na czele z kryzysem gospodarczym, wywołanym głównie wyścigiem zbrojeń w ostatnich latach istnienia ZSRR, a spotęgowanym przez blokadę gospodarczą. W połowie III wieku Ardaszir podporządkował sobie całą Armenię. W 1998 r. przywódca Ormian z Górskiego Karabachu, Robert Koczarian, został wybrany na prezydenta Armenii. n.e.) Na obszarach perskiej części Armenii, jeszcze przez jakiś czas po zajęciu tych ziem przez Persję, członkowie dynastii Arsacydów władali jako wasale królów z dynastii Sasanidów, jednak w 428 r. król perski Bahram V przekształcił Armenię w prowincję i nastąpił kres panowania Artaksydów. Wkrótce po zawarciu pokoju, z sąsiedniego Azerbejdżanu przybył do Armenii działacz komunistyczny Grigorij (Sergo) Ordżonikidze z misją zorganizowania w kraju nowego, probolszewickiego rządu. Tę stronę ostatnio edytowano 31 lip 2020, 20:39. This list may not reflect recent changes (). W końcu XII i na początku XIII wieku północna część Wielkiej Armenii znalazła się we władzy szybko rozwijającego się państwa gruzińskiego. W latach 30. Zgodnie z tą koncepcją Ormianie są potomkami rdzennej ludności tych terenów i wraz z przybyłymi ze wschodu w okresie późniejszym irańskojęzycznymi Kurdami są obecnie jedynymi indoeuropejskimi narodami zamieszkującymi te obszary. В. Георгиев, Вопросы языкознания, 1975, N5, s. 9. Pages dans la catégorie « Actrice arménienne » Cette catégorie contient les 10 pages suivantes. Dzień 24 kwietnia, tj. 16 października 1991 r. pierwszym prezydentem Armenii został wybrany Lewon Ter-Petrosjan. Na wytworzenie się tej diaspory miały też wpływ prześladowania i deportacje za czasów Stalina. Taką rywalizację o wpływy wykorzystał władca Małej Armenii Leon II z dynastii Hetumidów, który 6 stycznia 1198 r. w Tarsie koronował się na króla, co, chcąc zyskać przewagę nad konkurentami w zakresie wpływów w tym kraju, szybko uznały Bizancjum i Święte Cesarstwo Rzymskie[19]. Po zwycięstwie Ormian Azerbejdżan i popierająca go Turcja rozpoczęły gospodarczą blokadę Armenii, trwającą do dziś. Podpisanie układu o przyjaźni między Turcją a Rosją radziecką umożliwiło wojskom tureckim przeprowadzenie ataku na nowo powstałe państwo ormiańskie. utracił niemal wszystkie swe wcześniejsze podboje. Nazwę Armenia, którą Ormianie nigdy się nie posługiwali, nadali krajowi jego południowi sąsiedzi – Persowie i Medowie oraz Aramejczycy. Wtedy to rozpoczął się proces politycznej oraz wynikającej z polityki kulturowej i religijnej dominacji ludów irańskich nad przodkami dzisiejszych Ormian. The following 10 files are in this category, out of 10 total. przyłączył do swego państwa cały obszar pokonanego kraju wraz z Armenią. Część uczonych uważa, iż używana w języku ormiańskim nazwa Ormian – ՀԱՅ (Haj), i Armenii – ՀԱՅՔ, ՀԱՅԱՍՏԱՆ (Hajk, Hajastan), pochodzą właśnie od nazwy Hajasa, która w języku hetyckim można przetłumaczyć jako Kraj Hajów[9][10][11][12][13]. Młode państwo uwikłane było w spory terytorialne ze wszystkimi sąsiadami (oprócz Turcji z Azerbejdżanem i Gruzją), co spowodowało wojnę armeńsko-gruzińską i azersko-armeńską. Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego, Zakaukaskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, Armeńska Socjalistyczna Republika Radziecka, Nagorno-Karabachskiego Obwodu Autonomicznego, Byzantium and Its Influence on Neighboring Peoples, https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Historia_Armenii&oldid=60521973, licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, Korzystasz z Wikipedii tylko na własną odpowiedzialność. krwawymi próbami wyplenienia chrześcijaństwa; prześladowania te były spowodowane m.in. Jeszcze Ksenofont, który przeszedł przez te tereny w 401 r. p.n.e. na rzecz działań proekologicznych. p.n.e. Pour l'anniversaire d'Élizabeth Taylor 2014. powstało tam niewielkie państwo ormiańskie, znane u Greków (od nazwy stolicy) jako Militena, zaś w Biblii wspominane jako Dom Togarmy (hebr. Ponieważ Ormianie uważali Seldżuków za wrogów, a i z Bizantyjczykami ich stosunki były nieprzyjazne, perspektywa nawiązania przyjaźni z silnym sojusznikiem spowodowała, iż bardzo życzliwie odnosili się do Baldwina, i kiedy Toros został zabity, Baldwin został władcą nowego państewka krzyżowców – Hrabstwa Edessy. Do początku V wieku n.e. W VII w. p.n.e. Wojna z Turcją została na krótko zakończona korzystnym dla Armenii traktatem z Sèvres (10 sierpnia 1920 r.), przyjętym przez Turcję pod naciskiem Ententy, przyznającym Armenii dość duże korzyści terytorialne. Leninakan (obecnie Giumri) i Spitak. Obecnie Ormianie mieszkają nawet w Indiach i Chinach, gdzie osiedli, uchodząc przed prześladowaniami Persów. 2019 - Pour l’anniversaire d’Élizabeth Taylor 2014. W tym samym czasie tureccy nacjonaliści na czele z Mustafą Kemalem Paszą (Atatürkiem), korzystając z przyjaznych stosunków z bolszewikami, usiłowali wykorzystać ich poparcie do budowy nowoczesnego państwa narodowego. Jeden z kolejnych cesarzy rzymskich, Trajan, rozpocząwszy wojnę z Partią ogłosił Armenię kolejną rzymską prowincją (117 r.), lecz jego następca, Hadrian, nakazał legionom odwrót za Eufrat. Papier d'Arménie ("Armenian Paper"), a popular deodorizing paper, was created in the late 1880s by Auguste Ponsot. Często powodowało to znaczne zniszczenia i straty ludnościowe. 3 janv. Pod koniec XX wieku liczni Ormianie opuścili ojczyznę w związku z kryzysem gospodarczym, jaki dotknął Armenię po rozpadzie ZSRR i w związku z blokadą ekonomiczną ze strony Turcji i Azerbejdżanu. Ważną rolę w przyjmowaniu nowej religii przez Ormian odegrał św. tereny nazwane w późniejszym okresie Małą Armenią. W Cyropedii Ksenofont opowiada o państwie ormiańskim, podległym Medii, jednak dążącym do niepodległości. Арам Джей. Ostatni władca, Leon V z dynastii Luzynianów (Lusignanów) (choć od strony matki – Rubenid), po wydostaniu się z niewoli egipskiej wyjechał do Paryża, gdzie zmarł w 1393 r. W 1403 r. Armenia Cylicyjska przeszła we władanie Turków, w 1508 zajęli ją Safawidzi, zaś ostatecznie w 1522 i 1574 r. dostała się we władanie państwa osmańskiego. Te działania z kolei powodowały niezadowolenie Ormian i próby zrzucenia obcego jarzma (np. W ostatnich latach istnienia państwa osmańskiego miały w nim miejsce czystki etniczne i pogromy ludności chrześcijańskiej, spośród której szczególnie silnie ucierpieli Ormianie. Strabon, a za nim Pliniusz Starszy i Ptolemeusz opisują dokładnie ormiańskie ziemie i ich granice, i tak: Wielką Armenię dzieliły od położonych na północy Pontu i Kolchidy Góry Knorskie, a od Iberii i Albanii – rzeka Çoruh; od położonej na wschodzie Medii – Araks i góry Atropateńskie, od południa kraj otaczały góry Nifackie, za którymi rozciągała się Asyria, zaś granicę z Mezopotamią stanowił Tygrys; na zachodzie, za rzeką Eufrat leżała Mała Armenia. Files are available under licenses specified on their description page. okolice Erywania i jeziora Sewan) zostało przyłączone do Rosji, gdzie tereny te otrzymały nazwę Prowincji Erywania (ros. Niemniej Armenia znajdowała się między dwoma konkurującymi ze sobą potężnymi sąsiadami: Bizancjum i kalifatem Abbasydów i to, że żaden z tych krajów nie zdecydował się na podbój Królestwa Anijskiego, spowodowany był chęcią zachowania równowagi w regionie, jak też faktem, iż w interesie obu tych krajów było istnienie względnie silnego państwa buforowego. Według innych badaczy przodkowie Ormian pojawili się na terenach Wyżyny Armeńskiej ok. XII w. Na poły wasalne stosunki między Iranem a Armenią zmieniły się we wrogie, kiedy w Iranie Arsacydzi zostali obaleni przez kolejną dynastię – Sasanidów. Proces armenizacji Pogórza Armeńskiego zachodził stopniowo, a jego przebieg poznany jest dość słabo. Kolektywizacja, brak swobód obywatelskich, a ponadto represje za rzeczywistą i domniemaną działalność antyradziecką, deportacje i zsyłki, które były szczególnie nasilone w okresie władzy Stalina i dotknęły setki tysięcy Ormian. This page was last edited on 12 May 2020, at 19:49. 2013 - Madeleine Ekizian du theatre du petit monde -actrice d origine armenienne -armenie Na terenie Małej Armenii dynastia założona przez Mitrydatesa panowała do końca I w. Киракосян – Британская дипломатия и армянский вопрос: с 1830х по 1914 гг, страница 58 (англ.). po bitwie pod Kunaksą przeszedł wraz z 10 tys. Google allows users to search the Web for images, news, products, video, and other content. Panowanie dynastii Sasanidów w Armenii charakteryzowało się m.in. Pod naporem sił tureckich i sprzymierzonych z nimi nieregularnych oddziałów kurdyjskch, wojska ormiańskie musiały się wycofywać – najpierw władze kraju przeniosły się z Erzincanu do Erzurum, a następnie opuściły i to miasto. i wygaśnięciem dynastii Ormianie zaczęli skłaniać się ku bliskim im kulturowo Partom. Dzięki swemu strategicznemu położeniu Armenia nieustannie była przedmiotem wojen i ziemie te często przechodziły spod władzy Turków w ręce Persów i odwrotnie. Budując feudalne państwo, dynastia Bagratydów w IX wieku szybko doprowadziła do odrodzenia kulturowego, politycznego i ekonomicznego Armenii. Wojska radzieckie wyparły pozostające jeszcze w Armenii siły tureckie, lecz władze bolszewickie nie chciały wojny z Turcją i szybko zawarto porozumienie pokojowe (traktat karski, 13 października 1921 r.), na mocy którego Turcja przekazała państwu bolszewików (od 1922 r. – ZSRR) Adżarię, w zamian za co otrzymała ormiańskie ziemie w rejonie Karsu (obecne tureckie prowincje: Kars, Iğdır i Ardahan). Dame Élizabeth Rosemond Taylor, communément appelée Liz Taylor, est une actrice britannico-Américaine d'origine arménienne, née le 27 février 1932 à Londres, dans le quartier d'Hampstead, et morte le 23 mars 2011 à Los Angeles. Źródła te są dość skąpe; wspominają o niekiedy przyjaznych, niekiedy wrogich stosunkach państw hetyckich z Hajasą. Ponieważ władcy tureccy chcieli mieć pod kontrolą stosunki religijne panujące w państwie, sułtani wymogli na religijnych władzach kościoła ormiańskiego utworzenie w Stambule patriarchatu ormiańskiego. Założona przez niego dynastia prowadziła politykę zdecydowanie prorzymską, m.in. W konsekwencji Neron uznał władzę Tiridatesa nad Armenią; jedynym warunkiem było, ważne dla cesarza ze względów prestiżowych, aby Tiridates otrzymał władzę z rąk samego Nerona i w tym celu musiał on przybyć do Rzymu. w okresie 1778-1779 Ormianie założyli w pobliżu ujścia Donu kilka wsi oraz miasto Nowy Nachiczewan (obecnie Rostów nad Donem, jedni z największych miast Rosji). Wkrótce kraj ten został podbity przez Antiocha Wielkiego, jednak niedługo potem, gdy Antioch poniósł klęskę w wojnie z Rzymianami, mianowani przez niego namiestnicy Armenii (prawdopodobnie wywodzący się ze starego ormiańskiego rodu królewskiego): Artakses I (orm. w Moskwie). Pierwszy organizm państwowy na historycznych ziemiach Armenii powstał w II tys. From Wikimedia Commons, the free media repository, Categoría:Actrices de Armenia (es); Category:アルメニアの女優 (ja); Catégorie:Actrice arménienne (fr); تصنيف:ممثلات أرمينيات (arz); קטגוריה:שחקניות ארמניות (he); Категория:Актрисы Армении (ru); رده:بازیگران زن اهل ارمنستان (fa); Կատեգորիա:Հայ դերասանուհիներ (hy); Thể loại:Nữ diễn viên Armenia (vi); Катэгорыя:Актрысы Арменіі (be); تصنيف:ممثلات أرمينيات (ar); Category:Armenian actresses (en); زمرہ:آرمینی اداکارائیں (ur) categoría de Wikimedia (es); 维基媒体项目分类 (zh-hans); विकिपीडिया:श्रेणी (bho); 維基媒體分類 (zh-tw); Wikimedia-Kategorie (lb); د ويکيمېډيا وېشنيزه (ps); categurìa 'e nu pruggette Wikimedia (nap); kategorie na projektech Wikimedia (cs); kategori Wikimedia (ms); Kategoriya ning Wikimedia (pam); Wikimedia-categorie (nl); विकिमिडिया श्रेणी (dty); Wikimedia category (en-gb); Wikimedia:Klassys (kw); Уикимедия категория (bg); kategoria w projekcie Wikimedia (pl); Vikimedya kategorisi (tr); ویکیمیڈیا زمرہ (ur); หน้าหมวดหมู่วิกิมีเดีย (th); Wikimedia-Kategorie (nds); Wikimedia-kategori (sv); Wikimedia category (sco); категорія проекту Вікімедіа (uk); kawan Wikimèdia (ace); гурӯҳи Викимедиа (tg); 维基媒体分类 (zh-cn); Wikimedia-Kategorie (gsw); 위키미디어 분류 (ko); Wikimedia-bólkur (fo); kategorio en Vikimedio (eo); Викимедиина категорија (mk); kategorija na Wikimediji (bs); Wikimedia:Ronnaghys (gv); উইকিমিডিয়া বিষয়শ্রেণী (bn); page de catégorie d'un projet Wikimedia (fr); kategori Wikimedia (jv); kategorija na Wikimediji (hr); kategorya ng Wikimedia (tl); 维基媒体分类 (zh-my); катэгорыя ў праекце Вікімедыя (be); kategória projektov Wikimedia (sk); विकिपीडिया वर्ग (mr); kategorija w projektach Wikimedije (hsb); thể loại Wikimedia (vi); 维基媒体项目分类 (zh); Wikimedia projekta kategorija (lv); kategoria ti Wikimedia (ilo); категорија на Викимедији (sr); Wikimedia-kategoriija (se); Викимедиа категорияһы (ba); categoria de um projeto da Wikimedia (pt-br); 维基媒体分类 (zh-sg); категорияд Ангилал (mn); Wikimedia-kategori (nn); Wikimedia-kategori (nb); kategori Wikimédia (su); kategori Wikimedia (min); Wikimedia-Kategorie (de-at); pajenn rummata eus Wikimedia (br); پۆلی ویکیمیدیا (ckb); Wikimedia category (en); تصنيف ويكيميديا (ar); Vikimédia ñemohenda (gn); катэгорыя ў праекце Вікімэдыя (be-tarask); Wikimedia:ကဏ္ဍခွဲခြင်း (my); 維基媒體分類 (yue); Wikimedia категориясы (ky); વિકિપીડિયા શ્રેણી (gu); categoria de Wikimedia (ca); Wikimediako kategoria (eu); Wikimédia-kategória (hu); categoría de Wikimedia (ast); категория в проекте Викимедиа (ru); Wikimedia-Kategorie (de-ch); tudalen categori Wikimedia (cy); विकिमीडिया श्रेणी (hi); Viciméid catagóir (ga); Վիքիմեդիայի նախագծի կատեգորիա (hy); Wikimedia-kategorie (nds-nl); Wîkîmediya:Kategorî (ku); विकिमिडिया श्रेणी (ne); ウィキメディアのカテゴリ (ja); categoria Wikimedia (ia); Wikimedia-Kategorie (bar); تصنيف بتاع ويكيميديا (arz); 維基媒體分類 (zh-mo); විකිමීඩියා ප්‍රභේද පිටුව (si); Викимедиа проектындагы төркем (tt); categoría de Wikimedia (an); Vikipidiya:Shopni (rmy); Wikimedia-kategorie (af); Wikimedia-luokka (fi); гурӯҳ дар лоиҳаи Викимедиа (tg-cyrl); Wikimedia-categorie (li); Wikimedia-kategory (fy); விக்கிமீடியப் பகுப்பு (ta); categoria di un progetto Wikimedia (it); gurühi Vikimedia (tg-latn); Wikimedia-categorie (zea); Wikimedia category (en-ca); Wikimedia kategooria (et); Wikimedia-Kategorie (de); Викимедиа проектындагы төркем (tt-cyrl); categoria Vicimediorum (la); קטגוריה בוויקיפדיה (he); ẹ̀ka Wikimedia (yo); catigurìa di nu pruggettu Wikimedia (scn); categoria de um projeto da Wikimedia (pt); ვიკიპედია:კატეგორიზაცია (ka); Wikimedia-kategori (da); tumbung Wikimedia (bjn); ردهٔ ویکی‌مدیا (fa); kategorija Wikimedije (sl); Wikimedia proyektındağı törkem (tt-latn); kategori e Wikimedias (sq); kategori Wikimedia (map-bms); kategori Wikimedia (id); jamii ya Wikimedia (sw); വിക്കിമീഡിയ വർഗ്ഗം (ml); Wikimedia:Kategorija (sh); kategori Wikimedia (bug); 維基媒體分類 (zh-hk); زمرو:وڪيپيڊيا زمرا بندي (sd); Wikimedia-Kategorie (stq); categoría de Wikimedia (gl); 維基媒體專案分類 (zh-hant); κατηγορία εγχειρημάτων Wikimedia (el); categorie în cadrul unui proiect Wikimedia (ro), https://commons.wikimedia.org/w/index.php?title=Category:Actresses_from_Armenia&oldid=441530985, Creative Commons Attribution-ShareAlike License.

Le Livre D'hénoch Pdf, Chansons Françaises Années 2010, Micro-onde Ikea Notice, Vente Maison Sicile Bord De Mer, Marinade Côte De Porc Moutarde, Idée Projet D'animation Maternelle, Sortie Snorkeling Port-cros, Ordinateur Portable Performant Pas Cher, Windfinder Le Vauclin Martinique,

- Purchase from ▾